Kto króliczków nie kochał cudownych,
Szczeniaczka po pyszczku nie głaskał?
Koników
(choćby tych wodnych),
Nie klapał z czułością po zadkach?

Kto nie miłował malutkich świnek,
Żółwia nie drapał po karku?
Kto zalotnych nie stroił minek,
Do rudych wiewiórek w parku?

Kto nie bazgrał na kartkach
„Love”,
myśląc o grubej krówce?
Kto nie miał łapy w majtkach,
Gdy mrówka robiła… to… mrówce?

Kto dłonią lśniącą od potu,
„Animals” w Google nie wpisał?
Kto ulgi nie sprawił kotu?
Kto w lesie nie czochrał lisa?

Kto wreszcie nie żałował,
Gdy zwiała mu sarenka?
Kto lewą ręką malował…
(akt słoni…)
Bo prawa bolała go ręka?

Kto tego nie robił choćby przez chwilę,
Ten nie jest wrednym zoofilem.

Obiekt pożądania wielu z nas

Upsurd Polski: Po czternastoletniej przerwie powracacie z nową płytą. Czy to dobry pomysł?
Antonii Gambdziak: Tak. Myślę, że tak. Oczywiście, mieliśmy różne pomysły. Na przykład powrócić ze starą płytą. Ewentualnie nie powracać z nową. Ostatecznie jednak zdecydowaliśmy się powrócić i to z zupełnie nowym materiałem, z czymś, co zaskoczy słuchaczy i na długo pozostanie w ich głowach.
Właściwie nad płytą „Kocham, więc nie wstydzę się pierdzieć” pracowaliśmy od wydania poprzedniego krążka, czyli „Kocham, więc udaję nieżywe truchło”, sądzę zatem, że pod względem dopracowania, nowa płyta nie będzie miała sobie równych.

To ważna deklaracja, bowiem jak wiemy, na płycie sprzed czternastu lat, gdzieś w połowie utworu „Nie wiem, czy twoje uda są szorstkie jak pumeks” wokal zagłuszony zostaje przez odkurzacz albo sokowirówkę.
- Tak, to prawda. Mama akurat sprzątała studio nagraniowe, to musiał więc być odkurzacz lub sokowirówka. Szczęście, że tydzień wcześniej przenieśliśmy studio z toalety. Tam to były dźwięki!

Jakie na przykład?
- No, chrapanie, uderzenia kilofem, krzyki kneblowanych kobiet…

Dobrze, dobrze. Powróćmy do nowej płyty. Czego możemy się spodziewać w warstwie muzycznej?
- Cóż, głównie nastrojowych dźwięków, prostych linii melodycznych, opartych na chrapaniu, uderzeniach kilofem i krzykach… Mówiąc prościej – studio powróciło do toalety. Istnym szokiem dla niektórych, może być odgłos nieczynnej spłuczki. W dwóch utworach słychać też coś jakby skrzypce.
W zamyśle dźwięki mają być spokojne, stonowane, ciche i nastrojowe. Stąd też na przykład kilofem waliliśmy głównie w poduszki.

A warstwa tekstowa?
- Przede wszystkim starałem się w tekstach przedstawić prozę życia codziennego – ucieczki z obozów, uwolnienia z klinczów, nawoływania do przemocy, prace w elektrowniach wodnych… Myślę, że każdy ze słuchaczy odnajdzie w tych utworach cząstkę siebie. Niektóre fragmenty utworów, zaczerpnąłem z prawdziwych książek. Choćby w „Obudź się, bo drwale są u bram” zamieściłem Inwokację z dzieła Adama Mickiewicza, w niektórych miejscach dodając słowo „drwal”. A w utworze „Na pierwszym piętsze coś zjadło wnętsze” refren wziąłem z jednego z pism Parmenidesa.

Tytuł poprzedniej płyty, czyli „Kocham, więc udaję nieżywe truchło” zwrócił uwagę purystów. Ich zdaniem celowo użyłeś w tytule pleonazmu (nieżywe truchło – przyp. red.), by zaszokować. Czy czegoś podobnego możemy się spodziewać teraz?
- Spodziewać się możecie.

Macie jakieś plany na przyszłość? Trasa koncertowa, kolejna płyta?
- Trudno powiedzieć…

Proszę więc wyjąć tę skarpetkę z buzi.
- O. No tak, mamy plany, snujemy je sobie. Nasz gitarzysta (Walery Buc – przyp. red.), ambitny wariat, wie pan, chce nawet wydać kolejną płytę jeszcze przed 2020 rokiem. (śmiech)

Rozmawiał Ron Asmus.

Tracklista „Kocham, więc nie wstydze się pierdzieć”

1. Kocham, więc wstydzę się wszystkiego
2. Obudź się, bo drwale są u bram
3. Moje kochanie, ściąg bluzkę
4. Gdy już zapomnisz…
5. Wyjdź na balkon, a zjem twą mizerię
6. Podniesę się
7. Na pierwszym piętsze coś zjadło wnętsze
8. Przedziałek
9. Mieszkam w domu
10. Uderz muchę
11. Nie odda ci
12. Bo za mała
13. Outro
14. Wiesz, że w mieście żyją ludzie
15. Intro
16. Szesnaście
17. Pod Zaborami
18. Ech.
19. W ukryciu zjedz kozę

Antonii Gambdziak podczas pracy nad płytą

No dobra, powiem, ale w ścisłej tajemnicy. Tak ścisłej, że hej. Otóż premier Polski, Donald Tursk, może już niedługo zagościć w naszym nocniku (dziennik conocny) – w Upsurdzie Polskim! Tak, tak! Nie przecierajcie oczu, nie stukajcie się w czoło, nie kąpcie się też w kwasie solnym – to nic nie da. Ja nie rzucam słów na wiatr, podobnie jak Jarosław Kaczyński, szef opozycyjnej (opozycyjnej do wszystkiego i wszystkich) partii.

Cytat dnia

Okej, trochę konfabuluję, ponieważ Jarek rzekł tylko, iż, cytuję: „Tusk może się obudzić z głową w nocniku”. Niby żadnej głowy obecnie nie potrzebuję – mam swoją oraz kilka egzemplarzy głów – byłych – wrogów, no ale premierowi odmówić nie wy pada. Niechże wpada cały, albo w częściach. Prawdę mówiąc nie interesuję się polityką, nie wiem, co posłowie w sejmie wyczyniają, nie śledzę ich dokonań, porażek czy sukcesów, wierzcie mi lub nie – nie wiem nawet, z kim sypiają (rozumiem, wstyd. Ale mnie to naprawdę nie interesuje), czy mają nieślubne dzieci. Trudno mi także powiedzieć, kto jest matką dziecka Anety Krawczyk.  Salony, wielki świat wielkich ludzi – nie, to nie dla mnie. Ale jak kto chce pogadać, pośmiać się, ma nieco czasu, by deliberować nad sprawami filozoficznymi – nie ma problemu, ugoszczę, nocleg dam, wyżywię. Ba, wychowam także! Donaldzie (chyba mogę zwracać się doń po imieniu?), wskakuj w samolot, czy co tam masz pod ręką (choć jak masz na przykład pod ręką filiżankę albo wiertarkę – nie wskakuj na to. Nic to nie da, z góry mówię) i przybywaj do redakcji Upsurdu Polskiego!

Dziwaków nigdy za wielu!

Ach! Wspaniała wiadomość! Donek w Upsurdzie Polskim!

Zastanawia mnie tylko, dlaczego – Donku drogi – masz się OBUDZIĆ z głową w nocniku… Chyba że będziesz spał w podróży… Bo nie myślisz o hibernacji…? Ty tam lepiej nic nie kombinuj. Przyjedź cały i wyspany.

Była sobie babka,
Co szturchała dziadka,
Babka zdechła w zeszłą zimę,
Dziadek smutą zrobił minę,
Szturcha go sąsiadka.

Więc wierzyłem w odrodzenie polskiej piłki – bo serce podpowiadało mi, że w tym roku musi się udać – jeżeli nie zawojować Europę, to choć zamieszać w – ech, niech ją szlag trafi – Lidze Mistrzów. Lecz pojawił się kolos, nazwa jego to Levadia. Gigant ów przyszedł ze wschodu, wygrał i odszedł. Nie pastwił się nad naszymi grajkami zbytnio, po prostu ukąsił dwa razy. Wystarczyło.
A teraz? Teraz śmieję się do rozpuku. Nie wiem, jak ów rozpuk wygląda. „Dośmieję” się doń, to z pewnością wam o tym napiszę.

Dejwid też nie może uwierzyć

Śmieję się, bo niby co pozostało? A, pewnie, pozostało nieskończenie wiele czynności, jak choćby wynoszenie śmieci albo przykręcanie karniszy. To jednak nijak ma się do dzisiejszego wiekopomnego wydarzenia.
Najdziwniejsze jest to, że gdy za każdym razem zdaje się, iż polska piłka osiągnęła dno ostateczne, betonowe – to przychodzi kolejny sezon, który mówi: „Słuchajcie! Wystarczy skrobać pazurami odpowiednio długo, by doskrobać się pod dno, tworząc tym samym drugie dno! A później trzecie, czwarte, piąte… Dacie radę!”
Z moich obliczeń i analiz wychodzi, że polska piłka znajduje się gdzieś pomiędzy dnem numer 26151 a 72625. Szkoda.

Ale przynajmniej jest się z czego pośmiać. Rany, jak wiele zależy od nastawienia…
Tylko czasami żal, że śmiechu używamy zwykle w reakcji obronnej – taka mentalna palisada, ostatni bastion przed łzami.

Nic to. Cieszmy się, że mamy mocną koszykówkę, hokej oraz że Kubica pewnie zmierza po tytuł. Jakiś tam tytuł.

Nocne cudze myśli są bodaj najgorsze. Organizm uśpiony, a resztki czujności nastawione na neutralizację przebiegłych komarów. Nijak się bronić przez bezmyślnymi myślami, wypuszczonymi w eter. W pewnych niezbyt zrównoważonych kręgach, znana jest anegdota o mężczyźnie, który obudził się w środku nocy z przeświadczeniem, że obok niego leży Latający Potwór Spaghetti. Nieszczęsny nie wiedział, że przed sekundą wpadła mu do głowy idea wypuszczona niechcący przez jakiegoś filozofa-amatora. Cóż począć. Spanikowany, zaspany jegomość chwycił, co miał w zasięgu ręki – a był to budzik z kolekcji „Cholernie ostre budziki Hannibala Lectera” – i zaczął tłuc potwora prosto po garbatym nochalu. Ten trochę machał mackami, ale wreszcie dał za wygraną. Rankiem okazało się, iż rzekomym Latającym Potworem Spaghetti była żona nieboraka, który to w samym środku nocy przechwycił feralną zbłąkaną myśl. Ponoć kilka miesięcy później policja znalazła wyżej wymienionego filozofa-amatora. Ten trafił przed sąd z zarzutem „celowego propagowania gorącą porą irracjonalnych myśli dla korzyści własnej i dla jaj”. Lecz gdy sędzia miał ogłaszać wyrok skazujący (ostry jak pewne zegarki z pewnej kolekcji), obrońca oraz oskarżyciel zaczęli tańczyć po sali rozpraw, całować się, a na końcu odbyli stosunek płciowy. Winny był – jak się mówi w pewnych kręgach – sędzia, który dzień wcześniej oglądał „Wirujący seks” na Polsacie i wiele z tego filmu zostało mu we łbie. A że akurat było gorąco – wiele mu z łba „wyfrunęło” podczas rozprawy…

Z reguły rozpuszczone przez gorąc idee nie są w stanie przemierzać tysięcy kilometrów – przypadki, gdy przebywały transkontynentalne odległości można by policzyć na palcu jednej ręki albo na przykład na dwóch w połowie zgiętych palcach dwóch rąk. Z tego co wiem, raz pomysł pewnego mieszkańca Kalifornii dotarł do takiego jednego Saszy z Tomtoru. Myśl brzmiała: „Teraz pójdę spać, a po południu się poopalam!” Cóż, z pierwszym członem Sasza nie miał problemów. Owinął się skórą morsa, futrem niedźwiedzia, rozpalił ognisko, no i zasnął. Niestety, druga część pomysłu doprowadziła do tego, że tydzień później rodzina znalazła poczciwego Saszę nagiego, w 800-kilogramowej bryle lodu, zaś obok, w nieco mniejszej, bo 450-kilogramowej bryle tkwił ręcznik, a także olejek do opalania.

Więc kabotyni winni myśleć jeno pozytywnie, coby kiedyś sąsiad nie dostał od nich przekazu: „Cholera, ale głupi ten mój sąsiad, uduszę go wężem ogrodowym!”, bo – jakby kto nie zauważył – sąsiadem naszego sąsiada jesteśmy (również) my. A idealistów do tego przekonywać nie muszę. Znaczy nie do pozytywnego myślenia, tylko do duszenia wężem ogrodowym.

Tym ciepłym akcentem kończę, życząc jednocześnie udanych zbiorów śliwki węgierki.